Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

H εξολόθρευση του Μπιν Λάντεν

Όι όι, έννεν τούτο που ενομίσετε! Εν έχω όρεξη πρωινιάτικα της Κυριακής να μιλήσω για το γνωστό τρομοκράτη...

Εδώ και λίγο καιρό εμφανίστηκε μες το σπίτι ένα από κείνα τα συμπαθητικά πλην ενοχλητικά τρωκτικά, ήτοι ποντικός! Τόσα χρόνια, τους ποντικούς αποκαλούσα τους χαϊδευτικά "Μανωλίτο", εν ξέρω γιατί. Τούτου όσο και να ήθελα να του κολλήσω ένα συμπαθητικό παρατσούκλι, εν μου έφκαινε.

Είμαι φιλόζωο άτομο και δεν ενοχλώ ποττέ μου ούτε μυρμήγκι (τα κουνούπια εξαιρούντα για ευνόητους λόγους). Όλα κι όλα  όμως! Ποντικός μες το σπίτι και δη τρομοκράτης ποντικός έννεν λογικό να είναι ευπρόσδεκτος. Έπεφτα τη νύκτα και άκουα "γρούτσου γρούτσου". Εξύπνουν το πρωί και έβρισκα τα σφογγάρια του καναπέ μου "μαδημένα". Άφηνα κάτι πάνω στον πάγκο, έβρισκα το λειψό. Εν επήαιννεν άλλο!

Άρχισα με τα ανώδυνα μέτρα. Έβαλα ποντικοπαγίδα, εκείνο το είδος που εν σαν το κλουβάκι και βάζεις μέσα το τυρί. Τίποτε ο τρομοκράτης ποντικός! Έτρωεν όλα τα άλλα, το τυρί της ποντικοπαγίδας άθικτο. Είπαν μου να βάλω κάτι αυτοκόλλητες παγίδες για να πιαστεί πάνω. Εδοκίμασα το. Επιάστηκεν πάνω ό,τι βάλλει ο νους σου, από αράχνες μέχρι η παντόφλα μου. Ο τρομοκράτης άφαντος. Είπα εν πάει άλλο, λυπούμαι τον αλλά εν αντέχεται. Εν να βάλω φάκα, εκείνο το είδος που γυρίζει η "τσάκρα" και πιττώνει σε. Εγέμισα τα ερμαράκια και τους χώρους πίσω από τα έπιπλα. Τίποτε, μηδέν στο πηλίκο (κατα βάθος εχάρηκα). Είπα το του παπά μου, έφαεν μου τα αυτιά μου και τελικά έπεισε με με πολύ βαριά καρδιά να βάλουμε δηλητήριο (σσσ! ξέρω ότι απαγορεύεται!). Περνούν οι μέρες, άθικτο το "σιταράκι" (γιούπι!). Νομίζω εν σε κείνη τη φάση που του εκόλλησα το "Μπιν Λαντεν"!Εκατάντησα να σκέφτομαι ότι έπρεπε να καλέσω τις Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ για να τον εξολοθρεύσουν.

Ψες, εμάζεψα κάτι μικροσκουπίδια και ετοιμάζουμουν να τα πετάξω στον κάλαθο. Με το που ανοίω το ερμαράκι να τα βάλω στον κάδο, τσουπ βλέπω τον Μπιν Λάντεν να κάθεται μέσα στο σωρό των σκουπιδιών, να μασουλά κάτι γαριδάκια και να με κοιτάζει κατάματα. Ακόμα να καταλάβω πώς τα εκατάφερα να μεν πηδήσω 2 μέτρα ψηλά που τον φόον μου. Έμεινα και εκοίταζα τον ακίνητη κι εκείνος εμένα. Να πω το ήμαρτον μου, ελυπήθηκά τον. Πού ήβρα το θάρρος, εν ηξέρω, άρπαξα αστραπιαία τη τσάντα και έδησά την.

Μεν ανησυχείτε, όπως είπα και πιο πάνω, τα ζώα αγαπώ τα. Εν εσκέφτηκα να τον πειράξω. Επερπάτησα κάμποσα τετράγωνα στη γειτονιά με τη σακούλα των σκουπιδιών στα χέρια. Όποιος με είδε σίουρα εν να εσκέφτηκεν πως επέλλανα νυκτιάτικα. Έφτασα σ'ένα μεγάλο χωράφι, άνοιξα τη σακούλα και ίσα που επρόλαβα να δω τον Μπιν Λάντεν να πετάσσεται τζιαι να βουρά.

Επήεν τζείνος στο καλό κι επέστρεψα τζιαι εγώ ήσυχη τζιαι ικανοποιημένη στον καναπέ μου. Εξολόθρευση Μπιν Λάντεν- Mission accomplished!

 


Καλή Κυριακή everyone!


 

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Περί έρωτος...

Καθώς διάβαζα σήμερα ένα άρθρο στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας lifo, έπεσα τυχαία σ'αυτή τη φράση που όπως πληροφορήθηκα λίγες γραμμές πιο κάτω είπε ο Charlie Chaplin σε μια επιστολή προς την κόρη του. Επειδή ένιωσα εκείνo που πολύ παραστατικά αποδίδει η αγγλική φράση "I couldn't agree more" , θέλησα να το γράψω εδώ... Η φράση λοιπόν ήταν:
 
 "Your naked body should only belong to those who fall in love with your naked soul"

Χίλια likes!
“Your naked body should only belong to those who fall in love with your naked soul.” Πηγή: www.lifo.gr Your naked body should only belong to those who fall in love with your naked soul
“Your naked body should only belong to those who fall in love with your naked soul.” Πηγή: www.lifo.gr

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

A-συνήθεις ύποπτοι!




Έτσι για να ξεφύγουμε λίγο απ'τη ρουτίνα της καθημερινότητας  και τη σκουριασμένη σκέψη...
Μου το είχαν στείλει παλιά σε e-mail, το ξανασυνάντησα σήμερα στο www.lifo.gr.
Δοκιμάστε το, έχει πλάκα. N'joy!


Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Με αεροπλάνα και βαπόρια...

Καθώς εμίλουν με μια φίλη μου και ένα επικείμενο ταξίδι χτες, ήρτεν στο νου μου η εικόνα του αεροδρομίου και εκατέλαβεν με ένα διφορούμενο συναίσθημα που μου δημιούργησε μια συναισθηματική σύγχυση. 

Τελειώνοντας το τηλεφώνημα αναρωτήθηκα γιατί να νιώθω έτσι και συνειδητοποίησα ότι το αεροδρόμιο ανέκαθεν ήταν καταχωρημένο στο υποσυνείδητό μου με ανάμεικτα συναισθήματα και ότι αν με έβαλλε κάποιος να το κατατάξω στα "in" ή στα "out"  της ζωής μου, εν θα ήξερα πού ακριβώς θα ήθελα να το τοποθετήσω . 

Το αεροδρόμιο έχει στην αντίληψη μου μια υπόσταση αντιφατική. Εν ο χώρος που μου προκαλεί χαρά και ενθουσιασμό κάθε φορά που ετοιμάζομαι για ταξίδι. Αλλά είναι ταυτόχρονα και ο χώρος που μου προκαλεί το αίσθημα της "απώλειας" κάθε φορά που αποχαιρετώ αγαπημένα πρόσωπα που φεύκουν μακριά και δυστυχώς τούτο εχρειάτηηκε να τ κάμω πολλές φορές μέχρι τώρα. 

Πέραν των συναισθημάτων μου, το ίδιο το αεροδρόμιο ως χώρος, εν σαν τη μέρα με τη νύκτα μαζί σε ένα πρόσωπο. Στον κάτω όροφο χαρές και πανηγύρια, ενώ ταυτόχρονα στον πάνω όροφο, δάκρυα και αποχαιρετισμοί.



Εν πάση περιπτώσει, καλό ταξίδι σε όσους ετοιμάζονται για πτήσεις... Καλά να περάσετε.

(αγαπημένε μου κι όμορφε ξένε μου, μου έλειψαν οι στιγμές που "ετοίμαζα ταξίδι μοναχά για πάρτη σου στα μεγαλα νησιά του μυαλού και του χάρτη σου") 

Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013

Γκρεμίστηκαν τα τείχη, η πόλις εάλω (το ασυνάρτητο ποστ)

Εδώ και κάτι μερόνυκτα οι σκέψεις και οι αναμνήσεις τριβελίζουν το μυαλό μου. Ξυπνούν τζιαι πεθανίσκουν συναισθήματα, ζωντανεύκουν τζιαι σβήνουν εικόνες. Σκόρπιες, αδέσποτες, σκέψεις παν τζι έρκουνται. Μεν δώσετε τζιαι πολλήν σημασία, ότι θκιαβάστε πιο κάτω μπορεί ναν ασυνάρτητο τζι ακατανόητο...

Κάποτε στην αρχαιότητα, όταν ένας Ολυμπιονίκης επέστρεφε στην πόλη του, οι προύχοντες εκατεδαφίζαν ένα κομμάτι των τειχών της πόλης. Ενιώθαν πως εν το εχρειάζουνταν πλέον για την άμυνα της πόλης. Εθεωρούσαν ότι η άμυνα της πόλης ήταν άνθρωποι αξιόμαχοι σαν τον Ολυμπιονίκη και τα τείχη ήταν περιττά. 

Τι ασχετοσύνες λαλώ, εν να μου πεις πάλε αγαπημένε μου(τζι όμορφε ξένε μου). Είδα το εχτές σ'ένα ντοκιμαντέρ τζι εθυμήθηκα σε. Ναι, εθυμήθηκα σε- Όι πως τόσον τζαιρόν εξέχασά σε.

Ο εσωτερικός μου κόσμος ήταν πάντα ταμπουρωμένος πίσω που ανθεκτικά τείχη. Τα συναισθήματα μου εκρατούσαν πάντα άμυνες με τον έξω κόσμο. Όμως εσύ εν ήσουν ποττε ο "έξω κόσμος" για μένα. Εγκρέμισα τα τείχη μου για χάρη σου τζιαι άφησα σε να σουλατσάρεις στην καρδιά μου ελεύθερα. Άφησα τον εαυτό μου να νιώθει ότι ήσουν κάτι δικό μου τζιαι εν εκράτουν πλεον άμυνες απέναντι σου. Η άμυνα μου για τον έξω κόσμο ήσουν πλέον εσύ.

Για σένα και από σένα,η πόλις εάλω...   once and forever